Febrero 14, 2012
Xi. Arias

Nós, As inadaptadas
que mal a gusto andamos, nin respirar podemos.
a decir verdad, los maleficios y espíritus
que queríamos arrojar a los abismos infernales
deben de ser de lo más inobedientes
en su género, porque no dan la menor muestra
de que vaian a dejarnos libres.

a todas partes imos coa agulla de marear
metida no cerebro.

e as nenas preguntan: ¿pero en que forma se presenta
su enfermedad? ¿por medio de vahídos de cabeza, ronquidos
del bazo, náuseas o divagaciones del sentido?

tratamos de explicar que o embigo das mulleres
é un cicatriz
socialmente aceptada. de pouco nos sirve.

ás veces as sereas subímonos ás catro
paredes do hospital.
no fondo sospeitamos
que estamos como cabras.

nós queriamos ter, por descontado,
alma (para conquistarte)
corazón (para quererte) e sobre todo vida
(para vivirla, junto a ti). nós, as inadaptadas.

A foto é de Inta Ruka